De sudderlap met puree als enige houvast

Vrijwel niemand is hier vrijwillig gekomen. Dat vergeet ik weleens. Het is altijd een omstandigheid van buitenaf – een overleden partner, een ongelukkige val, een afgebrand huis – die ze dwingt hier te komen wonen. Na het joggen sta ik te stretchen in de gang. Als ik me niet aan mijn trainingsschema houd, word ik onrustig. Vriendelijk groet ik de dames met rollator die voorbij schuifelen. Het prettige branden van verzuring in de benen, dat gloedvolle van snel stromend bloed; zij zullen het nooit meer voelen. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik besef dat niets echt van jezelf is. Niet je leven, niet je lijf. Het enige waar je je aan vast kunt klampen, zijn gewoontes en je waardigheid. Maar ook die kun je niet altijd meer waarborgen.

In de borrelzaal, een hoge, grote zaal met ronde tafels en luxe zitfauteuils, ga ik naast mevrouw Been zitten. Ik heb haar al eerder gezien. Ze is altijd piekfijn gekleed. Het haar gitzwart geverfd en in een sierlijke wrongel vast gezet, make-up op en getailleerde jasjes aan. Ze zit van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in de borrelzaal. Steevast met een glas wijn voor zich. Dat is een gezellige, denk ik.

Lees verder op: https://www.vn.nl/elfie-tromp-waardigheid-houvast-gewoontes/

Advertenties

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s