Lang leve de po-stoel in het verzorgingstehuis

Schrijfster Elfie Tromp woont met haar naakthond Chin-Chin in een verzorgingstehuis. Drie weken lang, terwijl ze schrijft en proeft aan het leven van een senior. ‘Och, ik heb zoveel piemels in mijn leven gezien.’

Drie weken lang werk ik als schrijver vanuit zorgcomplex Vitalis in Eindhoven. Samen met mijn naakthond Chin-Chin dompel ik mij onder in het bejaarde leven. We doen mee aan het bloemschikken, zitten urenlang te borrelen in de gemeenschappelijke woonkamer en schuiven aan bij het diner met de tot snot gekookte witlof en sudderlapjes.

Mijn kamer heeft alle luxe van een moderne seniorenflat: tapijttegels, een verhoogd bed en een Senseo-apparaat. Het enige dat me schrik aanjaagt, is de po-stoel. Elke keer als ik op het gewone toilet zit, kijk ik naar het vooroorlogse ding met zwart lederen zitting en de blinkende, chromen pot in het midden. Het zijn dit soort details die je doen beseffen dat dingen die je gedachteloos doet – lopen, kauwen, toiletteren – in de herfst van je leven niet meer zo vanzelfsprekend zijn. Zo zijn er constante memento mori’s hier in het gebouw te vinden. De po-stoel is een memento kakkie, denk ik als ik doorspoel en opgelucht de badkamer verlaat.

Lees verder op https://www.vn.nl/lang-leve-po-stoel/

Advertenties

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s