Knippen en plakken

Hieronder staat een filmpje van Omroep Brabant waarop ik toch nog even wil reageren. Het was voor veel bewoners heel leuk dat Omroep Brabant langskwam met de camera en dat er belangstelling voor ze was, dat ze hun verhaal konden doen. De ochtend voordat Omroep Brabant het verzorgingshuis bezocht was er een poëzieochtend op de gesloten afdeling. Ik had gedurende mijn verblijf steeds één specifieke vraag voor de bewoners, die ik nu weer stelde: of ze ergens spijt van hadden in hun leven. Niemand had ergens spijt van. Geen enkele bewoner. Op een bepaalde manier luchtte dat me op. Alsof alles wat er gebeurt gewoon moet gebeuren. Misschien omdat het er simpelweg bij hoort; ook de fouten, ook het verdriet.

We kwamen tijdens de poëzieles tevens te spreken over de belangrijkste momenten in een leven, over vaders en moeders en verliefd worden en verhuizingen en ziektes. Aan het eind van de ochtend zei de man die zijn schoenen verkeerd om aan had: ‘Bedankt voor dit gesprek.’ ‘Nee jullie bedankt,’ zei ik. En ik meende het. Ik ben alle bewoners erg dankbaar voor hun vertrouwen en voor hun liefdevolle verhalen. Er was een vrouw die zich eindelijk vrij voelde omdat ze nu kon doen wat ze zelf wilde, er was een vrouw die haar jeugdliefde had teruggevonden en een meneer die met tranen in zijn ogen terugkeek op de reizen die hij gemaakt had. Zoals ik al eerder in deze stukjes benadrukte: het verzorgingshuis is een minimaatschappij waar gezonde en ongezonde mensen wonen, leuke en vervelende, realisten en idealisten, zeurende mensen maar vooral opvallend veel vitale mensen. Ondanks hun leeftijd. En toen kwam dus Omroep Brabant langs. Ze liepen een paar uur met me mee. We spraken over mijn tijd in het huis en over de verschillende kanten die ik had mogen zien en meemaken. Zo was het me bijvoorbeeld wel opgevallen dat er een groot verschil leek te zijn tussen de arme(re) en de rijke(re) bewoners. Alsof je de eenzaamheid letterlijk kunt afkopen. We spraken ook over herinnering en over de vriendschap die ik had opgebouwd met één van de bewoners. Dat ik nieuwe dingen had gehoord en veel had geleerd. Ik bekeek het item van Omroep Brabant en tot mijn schrik ging het alleen maar over de vervelende, nare, eenzame, zieke kant van het ouder worden. Een nogal eenzijdig beeld waar ik juist tegen had proberen te strijden. Een beeld bovendien, dat structureel onwaar is. Ik heb veel verschillende kanten van de zorg en van het ouder worden gezien, veel bewoners vertelden me hun verhaal en vroegen mij uitdrukkelijk die vaak persoonlijke geschiedenis niet te gebruiken omdat ze liever een oprechte band met een persóón aangaan dan met de media. Ze vertrouwen de media niet. Dat vond ik jammer, want er zaten zo veel grappige, ontroerende en mooie ontmoetingen tussen. Maar de bewoners hebben gelijk. Als ik ergens spijt van heb in mijn leven dan is het van het item van Omroep Brabant, waarin alle vooroordelen worden bevestigd. Terwijl ouder worden zoveel meer is. Daar kunnen de zeer aardige mannen van Omroep Brabant niets aan doen. Ik had zelf beter moeten weten. Want de wereld zit vol vooroordelen waar we helaas maar amper onderuit weten te komen; en vooral de media blijken hier, over welke bevolkingsgroep het ook gaat, een grote rol in te spelen.

PS: Bewondering

Een zeer lieve vrouw zei me: ‘Deze mensen hebben een héél leven achter de rug.’ Ze was een seconde stil, greep mijn pols en herhaalde: ‘Een héél leven.’

En ja, daar kan ik inderdaad niets anders dan bewondering voor hebben.

Advertenties

2 gedachtes over “Knippen en plakken

  1. Hoi Maartje,

    Ik lees hier je reactie op het item dat ik maakte voor Omroep Brabant. Ik schrok eerlijk gezegd van je opmerking dat het een eenzijdig beeld geeft en je spijt hebt van je medewerking. Noortje reageerde namelijk behoorlijk enthousiast op het item en ook op de redactie en in mijn omgeving waren de reacties positief. Dat zegt natuurlijk niet alles, maar wel iets. Ik heb de repo nog eens bekeken en volgens mij valt het met die eenzijdigheid wel mee. Natuurlijk is eenzaamheid een onderdeel in de repo, het is immers een wezenlijk aspect van het ouder worden. Maar je vriendschap met Wiet zit er ook in, dat je veel met hem hebt gesproken over van alles en nog wat. En dat je een les hebt geleerd, ook al kende je die al: geniet van het leven want het is zo voorbij. Je zegt spijt te hebben van je medewerking, dat je beter had moeten weten. Ik hoop dat je er, nu een tijdje later, minder zwaar aan tilt en een eventuele volgende keer toch weer je medewerking zult geven. Ik vond het een boeiende, inspirerende ervaring een paar uur met je op te mogen trekken.

    Vriendelijke groet,

    Fred Meeuwsen

  2. Hallo beste Fred,

    Bedankt voor je bericht. Ik vond het item heel mooi gemaakt en ik kreeg er ontzettend veel leuke en positieve reacties op; dus niets ten nadele van jou. Maar zelf voelde en voel ik me verantwoordelijk naar de bewoners, dus keek ik door hun ogen en ik hoorde mezelf praten over eenzaamheid en gevangenissen en zo (wat ook absoluut een kant van het verhaal is) en ik had er spijt van (blame it to myself) dat ik niet wat positiever overkwam. Dat de mensen met een verhaal (de persoon, los van het ouder zijn zelf) niet wat meer naar voren zijn gekomen. Ik snap heel goed dat er een onderwerp nodig is om een interessant item te maken; dat is zeer logisch. Iedereen uit mijn omgeving vond het filmpje echt heel heel fijn. Ik werd zelfs gebeld door een bekend televisieprogramma om erover te komen praten etc. Dat wil ik extra benadrukken. Het item is als item zeer goed. Ook moet je weten dat ik het heel prettig vond dat jullie er waren; ik schrok er alleen van dat het beeld dat ik had willen ontkrachten juist bevestigd werd en dat kwam vooral door mezelf. Dat was alles. Geen zorgen. Misschien moet ik me ook minder verantwoordelijk voelen. Hoe dan ook: veel dank voor je reactie. Goed dat je even van je laat horen. Het gaat me (nogmaals) dus meer om de rol van de media in het algemeen. Om een verhaal te vertellen ontkom je niet aan beeldvorming. Ook ik niet. Ik schrok er vooral van bij mezelf, mijn eigen woordkeuze, mijn eigen manier van kijken en denken. Terwijl ik juist merkte dat oud worden, oud zijn, er minder toe doet dan we denken.
    Alle goeds in ieder geval. En hopelijk tot ooit eens.
    Liefs, Maartje

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s