Donderdag 8 oktober

Voor boekhandel Spijkerman staan twee bakken met afgeprijsde boeken. In de bak ligt een boek van Luis Buñuel: Mijn laatste snik. Discrete herinneringen. Ergens op een van de eerste pagina’s staat:

‘Een geheugen wordt voortdurend belaagd door fantasie en dromerij, en omdat het verleidelijk is om in de realiteit van het denkbeeldige te geloven, maken we uiteindelijk onze leugen tot waarheid. En dat is trouwens niet eens zo erg belangrijk, want het een is even persoonlijk, even doorleefd als het ander.’

Buñuel schrijft over zijn moeder, die hem niet meer herkende. Hij bezocht haar, zij was vreselijk blij hem te zien. Hij liep even naar buiten om een sigaretje te roken en als hij de kamer weer binnenkwam was het voor zijn moeder alsof ze hem die dag voor het eerst zag.

IMG_0894

Ik pak het boek uit de bak, reken af bij de boekhandelaar terwijl we praten over het nieuwste boek van Connie Palmen, een boek dat mij in ieder geval een oneindige diepte in heeft gesleurd. Als ik weer in het huis ben en naar mijn kamer loop staat er een bloemstuk voor mijn deur van alle deelnemers van de bloemschikclub, waar ik deze week niet bij aanwezig was. (Ik word er nu al weemoedig van.) Naast het bloemstuk staat een aantal rollators: er moet een activiteit in de buurt zijn. In Vijverzicht, een receptie-achtig zaaltje dat aan mijn kamer ligt, zitten inderdaad een dertigtal mensen aan ronde tafels. Ze drinken wijn en ogen vrolijk, vitaal, sterk, verzorgd, een enkeling zelfs buitengewoon knap. Dit zijn heel andere ouderen dan die ik de laatste weken gezien heb. Deze bewoners wonen zelfstandig, maar kunnen om hulp vragen wanneer ze die nodig hebben. Er wordt levendig en nieuwsgierig op mijn aanwezigheid gereageerd. Misschien moet ik als ik dat durf eens bij iemand aanbellen om echt te kunnen integreren, om de andere kant van het verhaal te horen.

IMG_0848

Ondertussen blijf ik in een denkbeeldige wereld en lees de memoires van Buñuel.

Ik heb het boek nog niet uit, maar op de achterflap staat de belofte dat de passages waarin hij schrijft over het ouder worden schokkend en onvergetelijk zijn. Zijn allerergste angst: ‘In leven zijn maar jezelf niet meer herkennen. Niet meer weten wie je bent.’

Een mevrouw zegt dat ze een aapje aan het stuur van haar rollator heeft gehangen zodat ze hem altijd kan terugvinden.

Een mevrouw zegt dat ze een aapje aan het stuur van haar rollator heeft gehangen zodat ze hem altijd kan terugvinden.

OPROEP!!!!
Er is een boek van Georges Perec waarin hij al zijn herinneringen opsomt. De ene herinnering brengt hem naar zijn volgende herinnering, enzovoort. Op deze manier krijg je de mooiste zelfportretten/levenswerken. OPROEP Mocht een van de bewoners dit lezen: u bent altijd welkom om met een opsomming van uw herinneringen bij mij langs te komen, of ze nu waar zijn of gelogen. Ik kom ook graag bij u langs. U kunt de herinneringen onder mijn deur doorschuiven indien u kampt met tijdgebrek, verlegenheid of andere beslommeringen. Eén enkele herinnering zou al fantastisch zijn. Ik woon tot 16 oktober in de logeerkamer op de begane grond in Engelsbergen, aan het einde van de gang, naast Vijverzicht. Ik ben er ook in het weekend. Mijn e-mailadres: maartjewortel@gmail.com

Advertenties

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s