Functies

De zoon komt binnen om het ritme te bepalen. ‘We gaan wat drinken’, schreeuwt hij in het oor van de moeder. De moeder is geen meegaande maar wat kan ze beginnen? Hij rijdt haar gewoon de eetzaal binnen en bestelt taart omdat – vindt hij – de moeder wat magertjes oogt.

Alles is al overgenomen door apparaten, door medicijnen of door andere mensen. De kok maakt het eten, een computer berekent het zakgeld en de blauwe pillen houden het bloed dun. Nu komt de zoon het laatste overnemen dat de moeder nog kan, namelijk denken. Het gaat langzaam, natuurlijk. En soms komt ze met haar redeneringen niet helemaal meer uit. Als het uiteinde van een feestelijke slinger dat de gordijnrails net niet haalt. Maar het denken is het denken is het denken is van haarzelf. Van de moeder. Van de vrouw. Van het meisje.

Dit is een les die de zoon nog moet leren, denkt de moeder terwijl ze demonstratief met een vork de appeltaart fijnprakt.

Advertenties

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s