Extern geheugen

Er is een man die niets meer weet. In een helder moment heeft hij nog weleens gezegd: ‘Als je je geheugen kwijt bent, ben je eigenlijk alles kwijt.’ En dat klopt. Zo was er ooit de parkeerwacht die vroeg: ‘Is deze auto van u?’ en wees op een rode Peugeot met een gedeukte nummerplaat.
‘Al sla je me dood’, zei de man.
Dit incident is hij inmiddels vergeten. Hij hoort er voor het eerst weer over van een vrouw die hij ‘s ochtends aantreft aan de ontbijttafel. Hij vermoedt dat ze ook naast hem geslapen heeft, want in het kussen naast het zijne was een kuiltje en er lag een lange blonde haar.
‘Hou je nog een beetje van me?’ vraagt de vrouw. Het is een mooie vrouw. Haar ogen zijn droevig maar ze heeft een mooie mond en lieve, kleine oren.
Hij wil de vrouw niet kwetsen. ‘Ja hoor’, mompelt hij terwijl hij melk over zijn cornflakes giet. Op het ene pak staat ‘melk’, op het andere ‘cornflakes’. Hij brengt een lepel naar zijn mond want dat doet de vrouw ook. Hij slurpt en hij kauwt.
‘Je weet zeker niet meer wie ik ben?’ zegt de vrouw.
‘Het spijt me’, zegt de man.
‘Ik ben je externe geheugen’, zegt de vrouw. ‘Je kunt me alles vragen. Vraag maar iets.’
‘Hoe heet ik?’ vraagt de man.
‘Johan’, zegt de vrouw. ‘Johannes Maria Eduardo van Zuilen. Je moeder is Portugees.’
‘Portugees’, zegt de man, ‘Portugees’. Het is een gek woord. Hij laat het door zijn mond gaan als een slokje water.
‘Portugal is een land’, zegt de vrouw. ‘Tweeduizend kilometer hiervandaan. Het is er warm. Ze eten er veel sardines. De mensen die er wonen noemen we Portugezen.’
Wonderlijk, denkt de man, wat wonderlijk. Zojuist was hij niemand, nu is hij Johan met een Portugese moeder. Hij probeert de nieuwe kennis vast te houden met zijn hoofd. Het is hard werken. Het wil steeds wegglippen, dat voelt hij. De kennis is een glad visje dat veel te gemakkelijk ontsnapt.
‘Ik vind het niet erg om je externe geheugen te zijn’, zegt de vrouw. Ze schrijft ondertussen etiketten die ze op de dingen plakt. ‘Tafel’ op de tafel, ‘appelstroop’ op de appelstroop. ‘Ik hou al heel lang van je en ik heb veel geduld. Als het moet zal ik je elk uur hetzelfde vertellen. Is er nog iets dat je zou willen weten?’
‘Ben ik aardig?’ vraagt de man.
De vrouw denkt na. Er zijn dagen waarop ze de waarheid zegt en dagen waarop ze het net wat mooier maakt dat het is. Die vrijheid heeft ze nu. Zo herschrijft ze ook haar eigen geschiedenis. Niemand die haar tegenhoudt. Vandaag zegt ze: ‘Over het algemeen ben je heel aardig. Je bent een goed mens. In essentie ben je een goed mens.’
Uit de mond van de man komen plotseling woorden. Hij weet niet waar ze vandaan komen en wat ze precies betekenen maar ze verdringen zich achter de tanden, alsof er een kleine aardverschuiving heeft plaatsgevonden in zijn hoofd. ‘To have and to hold’, zegt hij, ‘till death do us part’.
De vrouw kijkt verbaasd op. Ze krijgt tranen in haar ogen. Heel even maar. Ze slikt en dan zijn de tranen weer weg. Een snelle overgang van vloed naar eb.
‘Prachtig’, zegt ze en ze pakt zijn hand. Hun handen liggen op het tafelkleed tussen de beschuitkruimels en de vrouw zegt: ‘Gezien de omstandigheden zou je je niets beters kunnen wensen dan een extern geheugen.’ En de man voelt hoe warm de hand is.
Hij zegt: ‘Ik ben Johan’
‘Ja’, zegt de vrouw. ‘Dat klopt.’

Advertenties

5 gedachtes over “Extern geheugen

  1. dit is echt zooo mooi! Bij gebrek aan zelf zo mooi kunnen schrijven, probeer ik gewoon zoveel mogelijk van jou te lezen.

  2. Dag, Elske! Hier ben ik na gisteren in de rij bij ‘de bar’ nog ’n keer. Ik heb je verhaal gevonden, zoals je ziet!

    ……….Er zijn dagen waarop ze de waarheid zegt en dagen waarop ze het net wat mooier maakt dan het is. Die vrijheid heeft ze nu. Zo herschrijft ze ook haar eigen geschiedenis……

    en

    …………..En de man voelt hoe warm de hand is. Hij zegt: “Ik ben Johan”. “Ja”, zegt de vrouw. “Dat klopt”

    Je gaf beide mensen in je verhaal een hoofdrol en hebt met weinig woorden veel gezegd. gezegd. Althans dat vind ik.
    De hulpverleenster (in ruste) en de schrijfster (poezie) in mij hebben beiden genoten .

    Dankjewel, en nog veel inspiratie gewenst!

    Nelligje

  3. Lieve Elske,
    wat ontroerend mooi. Ineens ben ik niet meer bang om oud en alleen te zijn. Zolang Rémi maar bij me is.

    x
    Jeroen

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s