Achtentachtig

Dit is mijn allereerste herinnering aan de slappe lach. Ik ben vier jaar oud en zit in een teiltje in de woonkamer van mijn grootouders. De houtkachel brandt. Mijn moeder wast me, mijn tantes zijn op bezoek, ze roken onafgebroken sigaretten.

Eén van de tantes leert me tellen. Ze telt heel langzaam van één tot honderd. De eerste keer dat ik moet lachen is bij tweeëntwintig. Mijn tante herhaalt het: ‘Tweeëntwintig’. Ik lach nog harder. Het water golft in het teiltje. Tweeëntwintig is op dat moment het grappigste dat ik ooit heb gehoord.

Nog mooier wordt het bij drieëndertig, vierenveertig, vijfenvijftig, zesenzestig en zevenenzeventig. Bij achtentachtig hou ik het niet meer. Achtentachtig is geweldig. De herhaling van de harde ‘g’, de vier lettergrepen. Alsof een boosaardige kabouter over vier hekjes springt. Ik hik en verslik me en mijn moeder is bang dat ik er in zal blijven. Ze klopt zachtjes op mijn rug. De tante stopt met tellen en trekt zich terug achter een gordijn van sigarettenrook.

Waarom ik hier zojuist aan dacht?
Omdat hier veel mensen wonen van precies achtentachtig.
Omdat herinneringen hier kostbaar zijn.

Advertenties

3 gedachtes over “Achtentachtig

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s