Wennen

Mijn moeder zegt dat ik er zes weken over deed om op de kleuterschool te wennen. Ze zegt dat ik elke dag huilde en dat haar hart ineenkromp als ze me achterliet. Soms zag ze, voor ze de hekken door fietste, nog net dat juf Annette me wegtrok bij het met vlinders beschilderde raam. ‘Eén keer heeft ze je op de gang gezet’, zegt mijn moeder. ‘Naast het tafeltje met de enige computer die ze toen hadden op school.’

Hier zijn het de soms al grijze zoons en dochters die hun vaders en moeders achterlaten achter een raam met een gehaakt gordijntje. Ze schudden voor vertrek de hand van een verzorgster. De verzorgster zegt: ‘Ze zal het hier best naar haar zin krijgen. Er is kabeltelevisie en van 10 tot 11 is de koffie gratis in de grote zaal.’

Het schoolplein is een tuin met een vijver geworden, de poppenhoek het kledingwinkeltje, geopend op de laatste donderdag van de maand. Soms is er een modeshow. Soms een man met een accordeon. Of je ervan zult genieten hangt waarschijnlijk af van hoe goed je in wennen bent.

Advertenties

Een gedachte over “Wennen

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s