Onderhandelen

We gingen op bezoek bij de oma van mijn geliefde. Ze (de oma) woonde in een verzorgingshuis in Purmerend. Het was een onverwacht bezoek maar oma B was niet in het minst van haar stuk gebracht. Ze koos een mooi tasje uit en begeleidde ons naar de grote zaal. De wielen van haar elektrische rolstoel knarsten in de bochten. Toen we een verzorgster zagen, stopte ze. ‘Kan ik nog even naar het toilet?’ vroeg ze. Oma B was een keurige dame. ‘Wilt u nu alweer naar de wc,’ zei de verzorgster, ‘u bent net nog geweest.’

We namen het de verzorgster niet kwalijk. We gingen ervan uit dat ze het heel druk had. En misschien kwam het regelmatig voor oma B iets vergat dat even daarvoor had plaatsgevonden. Wij zouden straks weer weggaan, wij wisten het niet. Toch bleef het gevoel hangen dat iemand over iets dat ooit zo vanzelfsprekend was geweest, nooit zou moeten hoeven onderhandelen.

Advertenties

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s