Voor het laatst

Ik weet nog dat mijn oma haar heup brak en dat ik daarna haar fiets kreeg. Een Gazelle. Dat ik naar de glanzende groene lak keek, de ongeschonden handremmen en het ouderwetse zadel. De fiets moest wel dertig jaar oud zijn maar had altijd in het halletje van oma’s rijtjeshuis gestaan. Een onhandige plek want de deur kon daardoor nooit goed open en als je een rugtas omhad moest je die eerst afdoen om binnen te komen. Dit speelde zich af aan de Ligusterstraat 8.

‘Ik ben er heel blij mee’, zei ik tegen oma. ‘Ik zal goed voor deze fiets zorgen.’
‘Ik hoop dat je er veel plezier van hebt’, zei oma.
Ineens besefte ik dat ze nooit meer zou fietsen. Als je een heel leven gefietst hebt moet het bijna onvoorstelbaar zijn dat je dat nooit meer zult doen.
‘Misschien heeft u wel voor het laatst gefietst’, zei ik tegen oma.

Ik wilde haar niet aan het huilen maken, maar het gebeurde toch. Ze verborg haar neus in haar mouw en bleef zo minutenlang zitten. Soms schokten haar schouders. Ze zat in de leunstoel bij het raam, de stoel met de vaalgrijze bekleding. De zon scheen naar binnen, precies op de tv-gids die op het bijzettafeltje lag en op de mouw van oma’s lichtgele trui.

Een paar weken eerder had ik Annie Berens bij de rommelmarkt van de hervormde kerk op de dijk ongeveer op dezelfde manier aan het huilen gebracht. Met een bakje friet die de dominee stond te bakken in een kraam naast het kerkhof schoof ik tegenover haar aan, aan een witte plastic tafel. Haar man Ton was er ook.
‘Ben jij Elske?’ vroeg Annie.
‘Ja,’ zei ik, ‘ben ik zo veranderd?’
Ze begon te snikken. Zomaar. Zonder aankondiging. Ze liet de tranen gewoon naar beneden lopen, langs de wangen met de gesprongen adertjes, op het tafelblad en in het bakje met de half opgegeten frikandel.
‘Ze ziet niet meer goed’, zei Ton. ‘Ze heeft een ooginfarct gehad, door de suiker.’ Hij aaide voorzichtig over haar rug alsof ze zou kunnen breken als hij meer druk uitoefende.
‘Wat verdrietig’, zei ik. ‘Het spijt me.’
Ton glimlachte verontschuldigend en ik keek naar de frieten die lagen af te koelen. Veel te bleek, veel te slap.

Even snel als het begon, stopte het huilen ook weer. Als een regenbuitje op een winderige dag. Annie snoot haar neus in een servet en keek glazig in de verte. En ik dacht: in vrijwel alles ligt een afscheid besloten.

Advertenties

Een gedachte over “Voor het laatst

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s