Stapelwolken

Het plezier zit bij mevrouw K aan de oppervlakte, een dun laagje ijs waar je zomaar doorheen kunt zakken. Zinken in de misselijkheid, het stroperige denken en het rode licht van de alarmknop in de nacht. Achter haar waterblauwe ogen stapelen de zorgen zich op als wolken. Haar mondhoeken trekken en van links en rechts verschijnen gerimpelde handen die over haar haren aaien, over haar schouders, haar armen. Aan de handen zie je dat het menens is. ‘Het komt wel weer goed’, zegt mevrouw K beverig. ‘Natuurlijk’, prevelen de monden die bij de handen horen. ‘Natuurlijk komt het goed.’

Advertenties

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s