Op drift

Ik tref mevrouw P beneden aan, in de lobby. Ze zit er al een poosje. Met haar gezicht naar de draaideur en haar rug naar de liften. Ze ziet er klein uit in de grote rolstoel, een schippersvrouw die wacht op de terugkeer van de kapitein.
‘Kunt u mij naar mijn kamer brengen?’
Ze vraagt het aan mij, maar ik zie dat ze niet meer weet wie ik ben. Dat ze zich niets herinnert van vanmorgen: de taart, de kruiswoordpuzzel in de gemeenschappelijke ruimte. Dat de dagbegeleider grapjes met haar maakte over haar accent, dat haar nichtje kwam en dat ze om kwart over 11 bouillon kreeg omdat ze geen vast voedsel kan verdragen.
‘Ik weet niet meer waar mijn kamer is’, zegt mevrouw P bedrukt. ‘Ik ben hier nieuw.’
Ik weet niet of mevrouw P echt nieuw is. Samen gaan we in de lift. Aan de rugleuning van de rolstoel bungelt een etiket met haar kamernummer.
‘Herkent u het?’ vraag ik als de liftdeuren opengaan.
Ze herkent het.
Als ik terugloop naar mijn eigen kamer kom ik twee verpleegsters tegen.
‘Mevrouw P zat beneden’, zeg ik. ‘Ik heb haar teruggebracht.’
‘Was het weer zover?’ Ze lachen hoofdschuddend. ‘Was ze weer op drift?’
Ik denk aan mevrouw P die ik achtergelaten heb aan een klein bureautje in een kamer die naar sigaretten rook. Hoe opgelucht ze leek. Een drenkeling die na uren weer grond onder de voeten voelt. Het maakt me droevig.

Advertenties

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s