Kameleon

In de keuken denken ze dat ik een journalist ben, in het Belgisch café zegt een piepklein vrouwtje tegen me dat ze koffie wil en mevrouw T vraagt of ik in de zorg wil werken.
‘Ik hier ben om te schrijven’, zeg ik. ‘Ik ben schrijver.’
Ik geloof niet dat ze het gehoord heeft. Mevrouw T zet haar gehoorapparaat weleens uit.
‘En u wilt in de verpleging gaan werken?’ zegt ze.
‘Ik schrijf’, zeg ik. ‘Ik ben schrijver.’
‘En gaat u daarna in de zorg werken?’
‘SCHRIJVER!’ zeg ik.
Aan het tafeltje naast ons (een tafel met enkel mannen) verstomt het gesprek.
‘De verpleging?’
Ik geef het op.
Ik zeg niet dat ik in de zorg wil gaan werken, ik geef gewoon op. Ik prak mijn spruiten door de aardappelpuree en schenk er jus overheen. Als ik opkijk zie ik dat mevrouw T hetzelfde doet. Met de trage bewegingen van een kameleon die zijn prooi besluipt.

Advertenties

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s