Benen

Als op zondag de wind uit het oosten komt, waait het geluid van de voetbalvelden de straat over. Je hoort de voet tegen de bal, de bal tegen de lat, de fluit van de scheidsrechter, het gejoel van de toeschouwers. Over het veld bewegen ze, kleine rode figuren en kleine gele figuren. Jongens van vijftien die vol bravoure tegen de kluiten trappen, het natte haar tegen de vettige voorhoofden geplakt. Zweet. Bloed.

En dan op kamer 912 de benen van mevrouw K. Ik zie ze staan als ik haar de drempel over rijd. Zo-even, voor de deur, is mevrouw K nog uit haar rolstoel opgestaan om naar haar sleutels te zoeken. Ze dacht dat ze ze in haar linker broekzak had gestopt maar vond ze uiteindelijk terug in de rechter zak van haar vest. Toen ze de sleutels had liet ze zich met een plof weer terug in de rolstoel vallen. Ik rij haar naar de leren leunstoel in de hoek, bij het raam. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar de benen onder de tafel, het rechterbeen leunt tegen de tafelpoot. Ze staan er even vanzelfsprekend als op de boerderij van mijn oom de laarzen bij de deur naar de deel.

Misschien zijn het reservebenen, denk ik. Benen die ze heeft om nooit te hoeven zeggen dat ze op haar laatste benen loopt. Misschien zijn het oude benen die lekkerder zitten en die ze daarom nog niet weg wil doen. Of misschien zijn het haar zondagse benen. Benen die beter staan bij de zijden blouses, het net gekapte haar.

Advertenties

Laat een bericht achter

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s